NBvK

Vorige week bezocht de NBvK de OR van Kraamzorg Rotterdam. Wij kregen daar een mooi verhaal te horen. Kraamzorg Rotterdam is een fijne werkgever, vertelde de OR leden. Zij krijgen gewoon betaald als ze op wachtstaan, ook als dat beschikbaar staan heet. Mensen kunnen daar ook full time contracten krijgen en als je een part time contract hebt is dat ook echt een part time contract. Voor oudere collega's is goed gezorgd en scholingen en bijscholingen worden regelmatig georganiseerd en worden betaald door de werkgever. Uiteraard weten de OR leden ook dat het salaris in de kraamzorg geen vetpot en zij zien ook dat afgelopen jaren mensen uit de zorg verdwijnen om puur economische redenen. Of omdat de werkdruk te hoog was, zoals we in de kraamzorg vooral hebben meegemaakt in de jaren 2006 tot 2010. Nadat er 20 miljoen is geïnvesteerd door de overheid in extra opleidingsplaatsen en het geboortecijfer wat daalde is die werkdruk wat verlaagd. De werkgever luistert ook goed naar de OR en betrekt ze bij veel beleidsmatige zaken en beslissingen. Dat maakt dat de mensen zich gewaardeerd voelen, niet alleen door hun gezinnen maar ook door hun werkgever. En daarom zijn ze in Rotterdam best tevreden.

Wat een verschil met het verhaal van Sylvia. Zij stopt met het werken in de kraamzorg. Zij moet namelijk praktisch de hele maand beschikbaar staan om de 90 uur per maand te werken die ze in jaar contract heeft afgesproken. Beschikbaar staan is volgens haar werkgever niet op wacht staan en daarom krijgt ze dat niet betaald. Soms moet ze 3 uur in de file heen en terug staan om 5 uurtje te werken. De uren reizen krijgt ze niet vergoed. Enkel de kilometers. Ze is ook niet zeker of ze de geplande vrije weekenden ook vrij heeft. Haar werkgever heeft namelijk aan de kraamvrouwen beloofd dat ze altijd maar 1 kraamverzorgende krijgen. Dit houdt in dat Sylvia privé niets meer kan plannen. Sinds kort is het ook de bedoeling dat ze 's avonds en 's nachts beschikbaar is. Zodat vrouwen die in een bevalcentra bevallen meteen na de bevalling naar huis kunnen en daar hulp bij het opstarten krijgen. Mocht Sylvia 's nacht opgeroepen worden dan is het wel de bedoeling dat ze 's morgens rond 9.00 weer fris en fruitig in een gezin aan het werk gaat. Sylvia houdt dat niet meer vol. Ze maakt zich daarbij zorgen over haar opleidingsniveau. Ze krijgt geen bijscholingen meer, op een bijeenkomst georganiseerd door flesvoedingfabrikant na. Een collega van haar heeft dat opgelost door vorig 1000 euro zelf te betalen aan bijscholingen. Maar die collega heeft een goed verdienende partner en Sylvia niet.

De OR van de organisatie is over deze beleid-maatregelen niet geïnformeerd, laat staan dat ze er over hebben mee mogen praten. Als Sylvia in een persoonlijk gesprek met haar leidinggevende aangeeft dat ze het zo niet volhoudt dan krijgt ze te horen dat het wel zal moeten omdat anders de organisatie failliet gaat.
Daarom vertrekt Sylvia uit de kraamzorg. Har hart ligt bij het werk maar ze houdt het gewoon niet vol.

Woensdag 25 april was de NBVK op het Plein in Den Haag. De AbvaKabo organiseerde een bijeenkomst waar zij de ruim1000 verhalen die bij hun Meldpunt Mistand Zorg aan hebben geboden aan de lijsttrekkers van politieke partijen. De werkgevers waren ook uitgenodigd maar die wilde niet komen. De NBVK heeft bovenstaande verhalen verteld.

Onze verhalen sluiten naadloos aan bij de verhalen in de thuiszorg en verpleeghuiszorg. Teveel flexwerk, slechte contracten en te veel organisatie die kwaliteit van zorg in gevaar brengen door slecht beleid op het gebied van scholing en bijscholing.

De NBVK heeft zich achter de inzet van de AbvaKabo geschaard en zal er bij de werkgevers en andere bonden op blijven aandringen een goede, begrijpelijke CAO aftespreken die bestaanszekerheid en respect biedt en die garantie biedt tot het leveren van kwaliteit. WIj zijn het dus niet eens met de uitspraak van NU'91 dat een CAO slechts voorwaarden moeten creëren en dat verder alles tussen werkgevers en werknemers binnen organisaties geregeld kan worden. Dat kan misschien bij sommige organisaties zoals in Rotterdam. Maar wij zien en horen nog teveel organisaties waar dat niet mogelijk is. Daarbij biedt de huidige CAO veels te veel vrijblijvendheid en is die inmiddels voor veel werkgevers en werknemers compleet onbegrijpelijk. Daarom willen wij een goede CAO, de inzet van de AbvaKabo die een aantal weken geleden nog door alle bonden werd onderschreven, blijft wat ons betreft de beste inzet en biedt de meeste waarborgen voor een nette en begrijpelijke CAO die in de praktijk ook zekerheid kan bieden aan zowel werknemers als werkgevers.

Op 26 april gaan de bonden weer aan tafel met de werkgevers. Wij wensen ze veel wijsheid maar hopen vooral dat ze goed luisteren naar de mensen op de werkvloer. Die verdienen beter dan al het gesteggel dat de werkgevers nu veroorzaken.